دولف لوندگرن

Lundgren, Dolph 

بازیگر (1959، استهکلم - سوئد)

با نام هانس لوندگرن پیش از روی آوردن به بازیگری، قهرمان بوکس بود. در سال 1979 هم راه با تیم ملی کاراته ی سوئد در مسابقات ژاپن حضور یافت و سال بعد، مقام قهرمانی اروپا را به خود اختصاص داد. تحصیلاتش را در انستیتوی سلطنتی تکنولوژی استهکلم و سپس دانشگاه واشینگتن و انستیتوی تکنولوژی ماساچوستس به پایان برد. ابتدا به عنوان دربان یک دیسکو در نیویورک کار می کرد و هم زمان در منهتن به آموختن بازیگری می پرداخت. مدتی نیز با گریس جونز، خواننده - بازیگر سیاه پوست، در ارتباط بود. پس از بازی در دومین فیلمش، راکی 4، و تثبیت شدن به عنوان بازیگر اکشن، اغلب در فیلم های کم هزینه ی حادثه ای به ایفای نقش پرداخته است.

زمانی که دیگر بازیگران اکشن، مثل سیلوستر استالون و آرنولد شوارتسنگر، تلاش می کردند تا تصویرهای قبلی خود (مردان عضلانی) را از ذهن ها پاک کنند، لوندگرن و استیون سیگال، تازه وارث «راکی»، «رمبو» و «کونان» شده بودند. اما آن چه در این میان، لوندگرن را از هم تایانش متمایز می کرد تحصیلات پیش رفته و افتخارات ورزشی او بود، که با برخورداری از آن ها یک نوار ویدئویی به نام حداکثر توانایی ضبط کرد و این خود، وسیله ای شد تا نخستین بار در یکی از فیلم های «جیمز باند»، منظری از یک قتل، نقشی کوتاه ایفا کند و سپس با بازی به عنوان حریف روسی روبوت مانند استالون در راکی 4، در فیلم های هالیوودی تثبیت شود. از آن پس، از نقش های دوم به نقش های اصلی ارتقا پیدا کرد و بازیگر کلیشه ای شخصیت هایی شد که بیش از زبان شان، عضلات و اندام شان حرف می زند. شاید هم بازی شدن با ژان کلود وان دام، دیگر اکشن کار بلژیکی، در اکشن افسانه - علمی سرباز همگانی اوج دوران کاری او باشد.

از فیلم ها:

1985 - منظری از یک قتل (گلن)، راکی 4 (استالون)؛ 1987 - اربابان جهان (گادارد)؛ 1989 - عقرب سرخ (زیتو)؛ 1991 - پوشش (کوتو)، مبارزه ی نهایی در توکیوی کوچک (م. لستر)؛ 1992 - سرباز همگانی (امریک)؛ 1995 - جانی تقویت حافظه (لونگو)؛ 1996 - ماشه ی خاموش (مالکاهی)؛ 1997 - حافظ صلح (فورستیر)؛ 1998 - شوالیه ی سقوط کرده (پیشه)؛ 1999 - پل اژدهاها (فلورنتین)؛ 2000 - آخرین جنگ جو (لتیچ)، اسیر (د. لی).